به چشمهایم زل زد و گفت : با هم درستش می کنیم …

و من تازه فهمیدم : تنهایی چه وسعت نامحدودی دارد!..

با هم … ! چه لذتی داشت این با هم … !

حتی اگر با هم هیچ چیزی هم درست نمی شد...

حتی اگر تمام سرمایه ام بر باد می رفت …

حسی که به واژه ی

” باهم".....

داشتم را با هیچ چیزی در این دنیا معاوضه نمی کردم ..!

تنها کسی که وحشت تنهایی را درک کرده باشد ،...

می توانست حس من را در آن لحظات، درک کند!

نسل ما، بچه های حرف گوش کن زود باوری بود که انتخاب های آدم بزرگ ها را مشتاقانه یا مجبورانه! می پذیرفتند... بچه فسقلی های الان کیف سی دی های منتخب خودشان را دارند.. البته غالبا از نوع کارتون یا بازی... اما حرف من چیز دیگری است... موسیقی..! از خ

گاهی..

جواب کسی که دارد آسمان ریسمان منطقی می بافد و گلایه میکند و توضیح میدهد و توضیح می خواهد..

این نیست که منطقی شوی..

نه..

باید دو دستی بگیری ش..

محکم..

یک تکان محکم مهربانانه..

زل بزنی توی چشم هایش.

بگویی ول کن این حرفها را..

هیچی اهمیت ندارد جز اینکه...

من دوست ت دارم...

دوستت دارم..

دیوانه توام.

میفهمی؟

بعد بغلش کنی..

بگویی هیس... هیس....

هیس...

فقط بگذار آرام در آغوشم باشی..